MW Ερωτηματολόγιο: ADRIAN SHAW

Home » MW Ερωτηματολόγιο: ADRIAN SHAW

ο ADRIAN SHAW (THE BEVIS FROND, HAWKWIND, MAGIC MUSCLE, HAWKLORDS)

απαντά στο ερωτηματολόγιο του MUSIC WORKS

adrian shaw hawklords bevis frond

1. ΠΡΟΣΟΝΤΑ;
Κανένα απολύτως, με απέβαλλαν από το σχολείο όταν ήμουν 15 ετών.
2. ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΣΟΥ;
Νομίζω ότι ήταν τότε που οι Bevis Frond ήταν backing band του Country Joe McDonald, στο Queen Elizabeth Hall στο Λονδίνο. Ο γυιός μου Aaron “στρατολογήθηκε” στα κίμπορντς και την κιθάρα για να ενισχύσει την μπάντα, όταν ήταν 16 ετών. Είχε και μιά ενθουσιώδη επευφημία για ένα κιθαριστικό του σόλο. Ήμουν ένας πολύ υπερήφανος πατέρας.
3. ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ;
Ειλικρινά δεν έχω καμμία. Απλά αισθάνομαι τυχερός, που είχα τη ζωή αυτή έως τώρα.
4. ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΥΧΟΣΟΥΝ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙ;
Ω, είναι τόσα πολλά. Θα διαλέξω μόνο ένα, διαφορετικά θα μπορούσα να συνεχίσω όλη την ημέρα. Τι θα έλεγες για το “In My Life” του Λένον;
5. DESERT ISLAND DISCS (ΔΙΣΚΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΡΗΜΙΚΟ ΝΗΣΙ);
Για άλλη μια φορά, θα μπορούσα εύκολα να διαλέξω 10 κομμάτια, αλλά έτσι όπως μου έρχονται στο μυαλό τώρα, θα επέλεγα:
Beach Boys – Surf’s Up, Beatles – Tomorrow Never Knows, Joni Mitchell – Marcie, Nine Inch Nails – Hurt, Jackson Browne – For a Dancer, Rolling Stones – Gimme Shelter, Sandy Denny – Who Knows Where the Time Goes, Bob Dylan – Most of the Time.
6. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ / ΓΚΡΟΥΠ;
Οι Beatles θα πρέπει να είναι στη κορυφή της λίστας και ο Hendrix φυσικά…The Band, Bob Dylan, Phil Ochs, The Grateful Dead, Beach Boys, Early Elvis…και πολλοί ακόμα…
7. ΤΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΚΟΥΣ ΤΩΡΑ;
Είμαι στο μέσον μιάς Bluegrass περιόδου αυτή την εποχή. Ακούω πολλούς κλασικούς καλλιτέχνες όπως The Stanley Brothers, Flatt and Scruggs, Bill Monroe κοκ. Καταπληκτικοί οργανοπαίχτες και τραγουδιστές.
8. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕΣ;
Μόλις τελείωσα το ”All The songs”, μια ανάλυση για κάθε ηχογραφημένο τραγούδι των Beatles και στο οποίο έχουν χρησιμοποιηθεί οι σημειώσεις τους στο στούντιο. Ενα ενδιαφέρον βιβλίο για να εντρυφήσης.
9. ΧΟΜΠΥ;
Κυρίως γκρινιάζω για την κατάσταση που βρίσκεται ο κόσμος -αν αυτό το θεωρείς χόμπυ.
10. ΒΙΝΥΛΙΟ, ΚΑΣΕΤΑ, CD, MP3 ή WEB STREAMING;
Είμαι της παλιάς σχολής, επομένως cds και mp3 για μένα.
11. Η INDIE ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ;
Μόλις κυκλοφόρησε το καινούργιο μου σόλο άλμπουμ, το οποίο εκτός από cd, υπάρχει στα Spotify και iTunes, επομένως υποθέτω ότι “σύρθηκα” διστακτικά στην ψηφιακή εποχή. Ακόμα, “λύγισα” και γράφτηκα (τελικά) στο Facebook…
12. ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ;
Συμπεριφέρσου στον κόσμο, όπως θα ήθελες να σου συμπεριφερθούν.
(Σημ.μτφ.: οι απαντήσεις του Adrian είναι απο τον Δεκέμβριο του 2014)


ADRIAN SHAW
“Colours”
Preamp Records – precd01
adrian shaw colours album
Although his C.V. reads like one of Pete Frame’s Rock Family Trees and he’s been recording and playing in bands for nearly 50 years, this is “only” Shaw’s seventh solo outing. Along with stints in Hawkwind/Hawklords, Mick Farren and The Deviants, and Magic Muscle, Shaw has contributed his subtle-yet-melodic anchoring bass lines to releases from Anton Barbeau, Tom Rapp, Keith Christmas, Country Joe McDonald, and longtime mates, Rod Goodway and Bari Watts. And, of course, he has held the bass position in The Bevis Frond for the past quarter century! With a pedigree like that, it’s safe to say that Shaw can play just about anything that his bosses require – folk, psych, rawk… he’s even featured in the band that recorded the soundtrack to a Dutch porno film, and plays tabla and drums on one of Pete Pavli’s [High Tide] solo albums and trumpet(!) on Gong vocalist Gilli Smyth’s latest. In spite (or perhaps because) of his faithful duties in someone else’s band, Shaw’s solo albums always seem to be completely different kettles of fish from what we’re used to hearing him play. Left to his own devices (and despite a few contributions here from old Frond friends like Nick Saloman and Bari Watts, Shaw usually plays all the instruments on his albums), his solo work seems more melodic and introspective, with poignant, seemingly autobiographical lyrics about his place in the world. With titles like ‘A Clean Slate’, ‘When I’m Gone’, ‘The Divine,’ and ‘The Question of Life’, he also seems to be getting his affairs in order, although we hope he’ll continue to grace his (and Frond) albums for many years to come.Opening with J. Robert Oppenheimer (“the father of the atomic bomb”) quoting the Bhagavad Gita about “becoming death” and “destroying worlds”, the title track is a litany of conquered vices (drugs, war, medical maladies, etc.), with Shaw’s chosen profession showing him life’s highs and lows, but “it’s all I ever wanted to do”. Perhaps looking back nostalgically on the innocence of youth (before the Summer of ’67 changed everything as suggested by another sound clip), the song ends with the League of Ovaltineys’ theme song, ‘We Are Ovaltineys’ (“We’re happy boys and girls!”) Perhaps Ade was a member?!Watts whips off a searing solo on ‘A Clean Slate’, much like his similarly deputised turn on The Bevis Frond’s ‘Once More’ (Inner Marshland, 1987), and the Frond himself, Nick Saloman, plugs in and let’s his freak flag fly and nimble fingers bleed with a flashy, blistering solo on ‘When I’m Gone’. And to complete the triumvirate of guest guitarists, Shaw’s son Aaron holds his own amidst his more notable six-string slingers with a tasty workout that adds the finishing touches to ‘The Divine’.Shaw can get reflective when he wants to, and ‘Going Home’ is a contemplative mood piece with a distinctly Floydian flavour, and Pavli’s viola adds an elegant baroque air to the atmospheric ‘The Dream’. ‘Be Not Weak’ drops some backwards vocals and effects into the swirling arrangement that seems quite Lennonesque (cf. Revolver, Sgt. Pepper) and there is a sweetly mellifluous streak running through the dirgy ‘So It Goes’ that suggests hope lies within its resolute conclusions.Taking a page out of Tom Rapp’s early Pearly Before Swine covers, Shaw adorns his album in detailed segments from Hieronymus Bosch’s “Conjurer” and “Death and The Miser”. Both of which suggest hidden secrets and deceptions, just like many of the songs he’s written here, although interpretations of the latter have suggested Bosch was continuing a theme set out in the “Garden Of Earthly Delights” and is emphasizing the “Miser”’s reflection back on the events of his life as he prepares to pass on into another realm (e.g., heaven). The thematic exploration of death is quite pronounced throughout Colours and Shaw has couched his tales and reflections in warm, organic melodies and arrangements that will remain long after the CD is returned to its jewel case.
(Jeff Penczak)
Share this
Scroll to Top